Spojrzenie na murawę

Z zapartym tchem śledziłem południowe losowanie fazy pucharowej Ligi Mistrzów i Pucharu UEFA. Nie od dziś wiadomo, że występ polskiego klubu w wiosennych rozgrywkach europejskich pucharów to nie lada wydarzenie. Ba! Nawet po zakwalifikowaniu się Kolejorza do gier w grupie, sam władca - Lech Kaczyński - złożył serdeczne gratulacje klubowi z miasta Koziołków.

Paleta potencjalnych rywali podopiecznych Franza Smudy była równa liczbie kolorów tęczy. Siódemka, to cyfra szczęśliwa i szczęśliwe wydawało się wylosowanie Metalista z Charkowa. Los chciał inaczej i padło na Udinese Calcio, którego siedziba znajduje się nieopodal granicy włosko-słoweńskiej.

Pierwszą rzeczą jaka przyszła mi do głowy - po takim wyniku losowania - było nie oszacowanie szans Lecha na awans do kolejnej rundy, ale całkiem odległy mecz, który odbył się z udziałem właśnie tej włoskiej drużyny. 30 września 1997 roku Udinese pokonało w swoim debiucie w europejskich pucharach łódzki Widzew, występujący jeszcze w kultowych koszulkach z logiem firmy Bakoma. Był to ostatni pojedynek piłkarski, jaki przyszło mi śledzić, przed włożeniem odświętnego stroju i udaniem się z tornistrem do szkoły.

Od tamtego czasu wiele się zmieniło. Widzew nie śni już o podboju europejskich boisk, ale o powrocie na pierwszoligowe łono. A Udinese nie jest debiutantem na arenie międzynarodowej, tylko mającym ugruntowaną pozycję klubem z aspiracjami do odegrania znaczącej roli w tegorocznym Pucharze UEFA.

Gwiazdami zespołu z Udine są przede wszystkim reprezentanci Włoch - Antonio di Natale i Fabio Quagliarella. Do ciekawszych zawodników zaliczają się Kolumbijczyk Cristian Zapata, Szwajcar Gokhan Inler, czy defensor Andrea Coda.

W obecnym sezonie drużynie prowadzonej przez Pasquale Marino wiedzie się średnio. Udało się wygrać grupę w Pucharze UEFA, ale ligowa forma zespołu jest przeciętna. 11. pozycja po szesnastu ligowych kolejkach nie jest spełnieniem marzeń fanów i włodarzy klubu. Szansę na poprawę lokaty Włosi będą mieli już jutro, kiedy przyjdzie zmierzyć im się z Milanem. 

Ciężko jest mówić na dwa miesiące przed dwumeczem o szansach Lecha. Utrzymanie obecnej kadry to bezwzględne minimum. Szefostwo musi jednak znaleźć wolne środki na powiększenie kadry, bo sytuacja, w której jedynymi wartościowymi zmiennikami są bramkarz Kotorowski, powracający po kontuzji Bandrowski i weteran Reiss, jest kiepska. I aż dziw bierze, że Kolejorz wytrzymał narzucone przez siebie tempo do końca rundy. Brawa dla trenera Smudy, który przekonuje powoli niedowiarków, że jest świetnym kandydatem do poprowadzenia reprezentacji Polski.